Doe de Tefal

Een van de grootste doelen in mijn leven, was toch wel om een soort wandelende Tefalpan te zijn. Ik heb namelijk altijd de neiging gehad om me verantwoordelijk te voelen voor anderen, waardoor alles aan mij bleef “plakken”.

Het geluksgevoel van anderen? Het plezier van anderen? De ontwikkeling van anderen? Allemaal mijn verantwoordelijkheid. Dat was een enorme last om te dragen. Sterker nog, ik kan zeggen dat ik er bijna aan onderdoor ging. Tót ik een NLP opleiding volgde.

Eén van de onderwerpen daar is het communicatiemodel, waar heel erg duidelijk werd dat wat iemand zegt, wat iemand doet, hoe iemand reageert allemaal gebaseerd is op de eigen ervaringen van die persoon… en dus in zeer kleine mate op wat jij doet! Ik vond dit een heel bevrijdende gedachte.

Dus wanneer iemand voor mijn gevoel kribbig reageerde, geen interesse toonde of een tijdje niets van zich liet horen, ging ik na in hoeverre dat écht met mij te maken kon hebben. En als dit dan met mij te maken had, wat in bijzonder weinig situaties het geval was, woog ik af of ik daar iets mee moest doen, en wat.

Ik stelde een stappenplan samen, dat er zo uit zag:
1. Wat doet de ander? 
2. Hoe denk je dat dit komt? 
3. Waardoor zou het nog meer kunnen komen? 
4. Is dit jouw schuld? Zo ja, wat wil je hier mee doen? 
5. Hoe ga je dit aanpakken? 

Deze stelselmatige aanpak geeft mij nog altijd veel rust. Het mooie is, dat dit ook een positief effect heeft op die ander; die heeft immers de ruimte om zelf iets te zeggen, doen of juist te laten, zonder dat ik daar, met al mijn verantwoordelijkheidsgevoel, aan ga lopen trekken.

Nieuw gedrag moet je zo’n 50 keer herhalen voordat het verankerd zit in je gewoontes. Doordat ik in mijn werk met honderden mensen per maand werk, heb ik genoeg oefenmomenten… Ik durf te stellen dat mijn Tefallaagje er inmiddels is.
Okee, er bakt heus nog wel eens iets aan, maar het grootste deel kan ik, na even schudden, heerlijk van me af laten glijden.